W sieci IPv4 urządzenia komunikują się "w swojej sieci" wtedy, gdy po zastosowaniu maski podsieci do ich adresów IP otrzymują ten sam adres sieci. W praktyce sprawdza się to operacją bitową (AND) adresu IP i maski. Jeżeli wynik dla dwóch hostów jest identyczny, hosty uznają się za należące do tej samej podsieci i mogą wymieniać dane w LAN (np. po ARP) bez udziału routera.
Odpowiedź "255.255.128.0" to maska /17. Oznacza to, że pierwsze dwa oktety (255.255) są w całości częścią sieciową, a w trzecim oktecie tylko pierwszy bit należy do sieci. Skutkiem jest podział przestrzeni adresowej na dwa duże zakresy w obrębie trzeciego oktetu: 0–127 oraz 128–255. Taki podział jest typowy, gdy trzeba, aby kilka adresów różniących się w trzecim oktecie nadal mieściło się w jednej podsieci.
Pozostałe maski są zbyt "wąskie" albo dzielą przestrzeń w inny sposób:
- "255.255.255.128" to /25. Dzieli ostatni oktet na połówki (0–127 i 128–255) w ramach jednego trzeciego oktetu. Jeśli hosty różnią się w trzecim oktecie, /25 nie pomoże — trafią do różnych sieci.
- "255.255.240.0" to /20. Granica podsieci wypada co 16 w trzecim oktecie (0–15, 16–31, 32–47 itd.). To często za mało, gdy adresy w ilustracji leżą po dwóch stronach takiej granicy.
- "255.255.255.240" to /28. Zapewnia bardzo małe podsieci (kroki co 16 adresów w ostatnim oktecie), więc najczęściej rozdzieli hosty na różne sieci, jeśli nie są bardzo "blisko" siebie adresowo.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się 255.255.128.0, warto od razu skojarzyć /17 i podział 0–127 vs 128–255 w trzecim oktecie. Następnie porównaj, czy adresy hostów z rysunku wpadają do tej samej połówki trzeciego oktetu; jeśli tak, maska /17 jest logicznym wyborem.
