Pomiar prędkości obrotowej można realizować różnymi metodami, a kluczowym kryterium ich rozróżnienia jest to, czy czujnik/końcówka pomiarowa styka się z mierzonym elementem.
Metoda dotykowa (kontaktowa) wykorzystuje mechaniczną końcówkę (np. gumową, stożkową lub kółko pomiarowe), którą przykłada się do czoła wału albo do powierzchni obracającego się elementu. Ruch obrotowy jest przenoszony na układ pomiarowy tachometru, który przelicza go na obr/min (RPM). To rozwiązanie jest proste i często stosowane w serwisie, ale wymaga dostępu do elementu wirującego i ostrożności (bezpieczeństwo oraz ryzyko poślizgu końcówki).
Metoda optyczna jest bezdotykowa: tachometr wykrywa znaczek/odblask lub kontrastowy znacznik na wirniku i zlicza przejścia znacznika w polu widzenia. Jest dobra tam, gdzie nie można bezpiecznie dotknąć elementu, ale wymaga przygotowania znacznika i odpowiednich warunków (linia widzenia, oświetlenie).
Metoda zbliżeniowa także jest bezdotykowa i opiera się na czujnikach reagujących na obecność elementu (np. metalowego znacznika/zęba). Stosuje się ją często w automatyce i diagnostyce, ale wymaga właściwego czujnika oraz odpowiedniej geometrii celu.
Metoda stroboskopowa polega na oświetlaniu elementu błyskami o regulowanej częstotliwości. Gdy częstotliwość błysków jest zsynchronizowana z obrotami, obiekt wydaje się "stać". Metoda nie wymaga dotyku, lecz wymaga interpretacji efektu optycznego i uwzględnienia możliwych wielokrotności.
W tym zadaniu prawidłowa jest odpowiedź dotykową, ponieważ przedstawiony przyrząd służy do pomiaru przez kontakt mechaniczny z obracającym się elementem, w przeciwieństwie do rozwiązań bezdotykowych (optycznych, zbliżeniowych) oraz stroboskopowych.
