Przy obliczaniu objętości mas ziemnych wałów przeciwpowodziowych kluczowe jest to, że wał jest obiektem liniowym: ma oś (kilometraż), a jego kształt i wymiary mogą zmieniać się wzdłuż długości. W takiej sytuacji naturalnym sposobem opisu bryły są kolejne przekroje poprzeczne wykonane w wybranych odstępach (np. co określoną odległość oraz w miejscach zmian geometrii).
W metodzie przekrojów poprzecznych najpierw wyznacza się geometrię przekroju (np. na podstawie pomiaru sytuacyjno-wysokościowego), następnie oblicza się pole przekroju dla każdego stanowiska, a potem szacuje objętość bryły pomiędzy przekrojami (odcinkami) poprzez uśrednianie pól i mnożenie przez długość odcinka. Dzięki temu metoda dobrze "podąża" za zmiennością terenu i za zmianami parametrów wału.
- "Przekrojów poprzecznych." – poprawne, bo najlepiej odpowiada specyfice długich nasypów/wałów i pozwala kontrolować zmiany kształtu wzdłuż trasy.
- "Siatki kwadratów." – zwykle wygodna dla obliczeń na większych, bardziej "powierzchniowych" obszarach (modele terenu w regularnej siatce), ale może być mniej praktyczna i mniej naturalna w opisie wąskiej, długiej bryły wału.
- "Siatki trójkątów." – triangulacja (TIN) dobrze modeluje powierzchnię terenu, lecz pytanie dotyczy kubatury mas ziemnych wału jako bryły; dla obiektu liniowego częściej stosuje się podejście przekrojowe, bo jest czytelne i zgodne z dokumentowaniem robót w kilometrażu.
- "Aproksymacji powierzchni topograficznej." – to pojęcie opisuje sposób przybliżenia powierzchni (np. modelowanie), a nie konkretną, klasyczną metodę obliczania kubatury wału na podstawie serii przekrojów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się obiekt typu wał, nasyp, droga, rurociąg i mowa o "specyfice terenu wzdłuż przebiegu", najczęściej właściwym skojarzeniem jest metoda przekrojów (profilowanie w kilometrażu), a metody siatkowe traktuje się jako podejście bardziej "obszarowe".
