W pomiarach wychylenia komina od linii pionu zakłada się poziomy (punkty) obserwacyjne na różnych wysokościach, a następnie wyznacza ich położenie i wysokość w sposób możliwy do wykonania z bezpiecznych stanowisk pomiarowych. Do tego celu typowo stosuje się niwelację trygonometryczną, ponieważ pozwala określać różnice wysokości na podstawie obserwacji kąta pionowego oraz odległości (zwykle mierzonej dalmierzem w tachimetrze). Jest to wygodne, gdy punkty znajdują się wysoko i są trudno dostępne.
Odpowiedź "niwelacji geometrycznej" bywa kusząca, bo jest to metoda bardzo dokładna, ale jej praktyczne zastosowanie wymaga możliwości ustawienia łaty niwelacyjnej na mierzonych punktach lub wykonania ciągu niwelacyjnego po dostępnych stanowiskach. W przypadku poziomów na kominie (szczególnie w górnych partiach) takie ustawienie jest często niemożliwe lub niebezpieczne, więc metoda nie jest właściwym wyborem w tym kontekście.
Odpowiedź "niwelacji podłużnej" jest niepoprawna, ponieważ odnosi się do wyznaczania profilu wzdłuż osi obiektu liniowego (np. droga, kanał), a nie do ustalania wysokości punktów na obiekcie punktowym/wysokim, jak komin.
Odpowiedź "niwelacji technicznej" nie stanowi tu właściwego rozróżnienia metodycznego dla zadania egzaminacyjnego: w praktyce termin ten bywa używany potocznie dla prostszych pomiarów wysokości o mniejszej dokładności, jednak nie opisuje jednoznacznej metody zapewniającej wyznaczenie wysokości poziomów obserwacyjnych na wysokiej konstrukcji w celu oceny wychylenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy punkty są wysoko i nie da się do nich "podejść z łatą", a do dyspozycji jest tachimetr/teodolit, najczęściej właściwa będzie metoda oparta o kąty i odległości, czyli niwelacja trygonometryczna.
