Hałas komunikacyjny wzdłuż drogi szybkiego ruchu ogranicza się najczęściej przez działania na drodze rozchodzenia się dźwięku między jezdnią a terenami chronionymi (zabudową, terenami rekreacyjnymi). Dla długich odcinków kluczowe są rozwiązania, które można prowadzić liniowo w pasie drogowym lub jego bezpośrednim sąsiedztwie.
Odpowiedź "Stosowanie ustrojów akustycznych." nie jest typową metodą dla takiej sytuacji, ponieważ ustroje akustyczne (np. elementy poprawiające pochłanianie i rozpraszanie) kojarzy się przede wszystkim z akustyką wnętrz i ograniczaniem pogłosu w pomieszczeniach. Nie są one standardowym, praktycznym narzędziem do ochrony terenów wzdłuż wielokilometrowej trasy.
Pozostałe odpowiedzi wskazują rozwiązania powszechnie stosowane przy drogach:
- "Wykonywanie wałów ziemnych." — wały działają jak przeszkoda terenowa, ograniczając bezpośrednią propagację fali akustycznej do odbiorcy. Mogą być skuteczne, jeśli mają odpowiednie wymiary i miejsce w terenie.
- "Stawianie ekranów akustycznych." — ekrany są klasycznym środkiem ochrony akustycznej przy trasach o dużym natężeniu ruchu; ich rola to osłona terenów sąsiednich przed hałasem.
- "Wykonywanie pasów zieleni." — zieleń izolacyjna bywa stosowana jako element towarzyszący (np. poprawa komfortu, ograniczenie uciążliwości wizualnej). Sama w sobie zwykle ma ograniczoną skuteczność akustyczną, ale jako metoda zagospodarowania terenu jest spotykana przy ciągach komunikacyjnych.
Na egzaminie warto pamiętać o podziale metod: u źródła (np. cichsze nawierzchnie, organizacja ruchu), na drodze propagacji (ekrany, wały) i u odbiorcy (np. rozwiązania w budynkach). Pytanie dotyczy działań wzdłuż drogi, więc poprawna jest odpowiedź wskazująca metodę nietypową dla takiego zastosowania.
