W pytaniu sprawdzana jest umiejętność doboru metody wytwarzania uzębień do geometrii koła zębatego (zgodnie z rysunkiem). Dłutowanie Fellowsa to metoda obwiedniowa, w której narzędzie (dłutak o kształcie koła zębatego) wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, a jednocześnie zachodzi skojarzony ruch obwiedniowy narzędzia i przedmiotu. W praktyce jest to jedna z podstawowych metod pozwalających wykonywać uzębienia, również wtedy, gdy występują ograniczenia przestrzenne lub gdy w grę wchodzi uzębienie wewnętrzne.
Dlatego odpowiedź "Dłutowania Fellowsa." jest właściwa, jeśli na rysunku widoczne są dwa uzębienia, które można wytworzyć tą samą metodą (np. zestaw uzębień o geometrii możliwej do dłutowania, w tym uzębienie wewnętrzne).
- "Przepychania." – przepychanie kojarzy się z obróbką otworów/kształtów przy użyciu narzędzia przeciąganego lub przepychanego przez przedmiot, ale nie jest typową metodą wykonywania uzębień kół zębatych w sensie klasycznego nacinania uzębienia na obwodzie koła.
- "Przeciągania." – przeciąganie (brokowanie) jest bardzo wydajne, lecz ma istotne ograniczenia: wymaga kosztownego narzędzia o określonej geometrii i jest stosowane głównie do określonych kształtów (np. wielowypustów/rowków) w otworach. Nie jest uniwersalnym rozwiązaniem "na oba uzębienia" złożonego detalu.
- "Frezowania obwiedniowego." – frezowanie obwiedniowe (frezem ślimakowym) jest powszechne dla uzębień zewnętrznych, ale ma ograniczenia przy uzębieniach wewnętrznych oraz w pewnych układach geometrycznych. Gdy rysunek wskazuje konfigurację wymagającą jednej metody dla dwóch uzębień, Fellows bywa właściwym wyborem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się uzębienie wewnętrzne lub nietypowa dostępność narzędzia, warto w pierwszej kolejności rozważyć metody takie jak dłutowanie Fellowsa, a dopiero potem typowe frezowanie obwiedniowe dla uzębień zewnętrznych.
