W przemyśle chlorowo-alkalicznym (elektroliza solanki) historycznie stosowano różne konstrukcje komór elektrolitycznych, które różnią się sposobem rozdziału produktów oraz materiałami mającymi wpływ na środowisko.
Metoda membranowa wykorzystuje selektywną membranę jonowymienną do oddzielenia przestrzeni anodowej i katodowej. W praktyce oznacza to, że nie ma potrzeby stosowania rtęci jako elementu procesu (jak w komorach rtęciowych), ani azbestu jako materiału diafragmy (stosowanego historycznie w metodzie diafragmowej). Z punktu widzenia ochrony środowiska odpowiada to na dwa wskazane w pytaniu problemy: ogranicza ryzyko zanieczyszczenia rtęcią oraz eliminuje źródło zanieczyszczeń związanych z azbestem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Diafragmowa – w ujęciu historycznym była kojarzona z diafragmą wykonaną z materiałów azbestowych, więc nie spełnia warunku eliminacji azbestu.
- Przeponowa – termin bywa używany jako odpowiednik "diafragmowej" (przepona/diafragma), więc wiąże się z tym samym mechanizmem rozdziału i nie gwarantuje eliminacji azbestu, jeśli mowa o klasycznej wersji procesu.
- Bezprzeponowa – brak przegrody/separacji nie jest rozwiązaniem problemu rtęci i azbestu; w praktyce nie odpowiada technologii, która z definicji zastępuje te materiały i spełnia wskazany cel środowiskowy.
Na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: membrana = brak rtęci i brak azbestu. Pytanie nie dotyczy bilansu prądowego czy wydajności, lecz wyboru technologii minimalizującej określone zanieczyszczenia.
