W pomiarach szczegółów terenowych metoda biegunowa (często realizowana tachimetrem/total station) polega na tym, że punkt szczegółowy wyznacza się ze znanego stanowiska przez wykonanie obserwacji:
- kierunku (czyli kąta do punktu w nawiązaniu do kierunku odniesienia),
- odległości (np. dalmierzem),
- czasem także różnicy wysokości, jeśli pomiar obejmuje elementy wysokościowe.
Na szkicu polowym taka metoda bywa rozpoznawalna po tym, że z jednego stanowiska wychodzi kilka linii/celowych do punktów, a do punktów przypisane są obserwacje (np. odległości lub oznaczenia kierunków). To odpowiada idei "promieni" odkładanych ze stanowiska.
Odpowiedź "Wcięć liniowych" jest niepoprawna, bo wcięcie liniowe zakłada wyznaczenie punktu na podstawie odległości do co najmniej dwóch znanych punktów (zwykle jako przecięcie łuków/odcinków odległości), a nie pomiar kierunku i odległości z jednego stanowiska.
Odpowiedź "Przecięć kierunków" jest niepoprawna, ponieważ ta metoda polega na wyznaczeniu punktu jako przecięcia co najmniej dwóch kierunków wyprowadzonych z dwóch (lub więcej) stanowisk o znanych współrzędnych. Kluczowa jest więc geometria przecięcia kierunków z różnych miejsc, a nie "wiązka" pomiarów z jednego stanowiska.
Odpowiedź "Przedłużeń" również nie pasuje do klasycznego schematu pomiaru biegunowego. Metody oparte o przedłużenia/kolinearność odnoszą się do sytuacji, gdy punkt wyznacza się na przedłużeniu istniejącej linii (np. osi), a nie z pomiaru pary: kierunek + odległość.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj na szkicu, czy istnieje jedno wyraźne stanowisko, z którego "rozchodzą się" celowe do wielu punktów. Jeśli tak, najczęściej chodzi o metodę biegunową.
