Na rysunku rozpoznano gwoździowanie skarp – metodę stabilizacji polegającą na wzmacnianiu masywu gruntowego (lub skalnego) przez wprowadzenie w skarpę licznych, stosunkowo smukłych elementów zbrojących (tzw. gwoździ) wykonywanych zwykle w wierconych otworach i zakotwionych w ośrodku. Gwoździe współpracują z gruntem dzięki przyczepności na długości oraz – często – elementom powierzchniowym (np. płycie czołowej, siatce, okładzinie), co ogranicza odkształcenia i zwiększa odporność na zsuw.
Dlaczego ta odpowiedź jest prawidłowa?
Kluczową cechą gwoździowania jest to, że w przekroju lub widoku widać powtarzalne, wprowadzone w skarpę elementy wzmacniające, pracujące "w masie" skarpy, a nie jako osobna ciężka konstrukcja oporowa. Metoda ma na celu podniesienie stateczności skarpy i zmniejszenie ryzyka osuwiska poprzez zmianę warunków pracy ośrodka na potencjalnej powierzchni poślizgu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Montaż gabionów – gabiony to kosze z siatki wypełnione kamieniem, tworzące elementy oporowe/narzuty. Na rysunkach zwykle rozpoznaje się je jako bryły z siatką i wypełnieniem kamiennym, układane warstwowo. To inny typ rozwiązania niż system wielu prętów wprowadzonych w skarpę.
- Budowa żelbetonowej ściany – ściana żelbetowa (np. oporowa) jest masywną konstrukcją o wyraźnym licu i fundamencie, pracującą jako element oporowy. Jej forma i zasada działania różnią się od zbrojenia skarpy szeregiem "gwoździ" w masywie.
- Zabudowa biologiczna skarp – obejmuje działania typu obsiew, darniowanie, nasadzenia, maty przeciwerozyjne. Poprawia odporność powierzchni na erozję i spływy, ale nie jest typową metodą wzmacniania wgłębnego przeciw osuwiskom, jaką jest gwoździowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz wiele podobnych, ukośnych/poziomych "prętów" wprowadzonych w skarpę, myśl o gwoździowaniu lub kotwieniu. Gabiony i ściany oporowe rozpoznasz po masywnej geometrii, a metody biologiczne po elementach roślinnych lub okładzinach przeciwerozyjnych.
