W identyfikacji włókien w tkaninach postępowanie prowadzi się etapowo: najpierw stosuje się metody wstępne, a dopiero potem metody potwierdzające. Dlatego jako pierwsza właściwa jest odpowiedź "Organoleptyczną.".
Metoda organoleptyczna polega na ocenie cech dostępnych bez specjalistycznych badań: wyglądu powierzchni (połysk, gładkość, włosowość), sposobu układania się tkaniny, "chwytu" w dotyku, sprężystości, podatności na gniecenie oraz obserwacji splotu i grubości nitek. Taka ocena pozwala szybko zawęzić możliwe surowce i zdecydować, czy potrzebne są dalsze testy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są właściwe jako pierwszy krok?
- "Mikroskopową." – daje dużo informacji (np. o budowie włókien), ale wymaga sprzętu i przygotowania próbki; w praktyce stosuje się ją po wstępnej selekcji, gdy trzeba potwierdzić przypuszczenia.
- "Chemiczną." – może być bardziej czasochłonna i często bywa destrukcyjna dla próbki; wykorzystuje się ją, gdy inne metody nie dają pewności albo trzeba jednoznacznie odróżnić podobne surowce.
- "Odcinkową." – nie jest typowo wskazywana jako metoda pierwszego wyboru w podstawowym, szkolnym schemacie identyfikacji tkanin; jako start stosuje się ocenę organoleptyczną, a następnie dobiera metody instrumentalne lub analityczne.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: zaczynaj od metod najszybszych, najtańszych i nieniszczących, a dopiero potem przechodź do metod wymagających aparatury lub odczynników.
