Otwór wielowypustowy (często nazywany wieloklinem wewnętrznym) to otwór, którego przekrój nie jest kołowy, lecz ma powtarzalne wypusty i wręby umożliwiające przenoszenie momentu obrotowego po połączeniu z wałkiem wielowypustowym. Taki kształt wymaga obróbki, która potrafi dokładnie odtworzyć zarys profilu wewnętrznego.
Najbardziej typową obróbką wiórową do wykonywania wielowypustów wewnętrznych jest przeciąganie. W tej metodzie stosuje się przeciągacz (narzędzie wieloostrzowe o stopniowo narastających wymiarach), który przechodzi przez przygotowany wcześniej otwór wstępny i w trakcie jednego przejścia nadaje właściwy profil. Jest to rozwiązanie powtarzalne i wydajne, szczególnie w produkcji seryjnej, oraz pozwala uzyskać dobre parametry dokładności i jakości powierzchni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Wiercenie wytwarza zasadniczo otwór walcowy o przekroju kołowym. Nawet jeśli jest to operacja przygotowawcza, sama w sobie nie nada profilu wielowypustu.
- Frezowanie może służyć do wykonywania rowków, wpustów czy niektórych kształtów, ale wykonanie pełnego, wielozębnego profilu wewnętrznego w standardowym ujęciu technologii jest kojarzone przede wszystkim z przeciąganiem (lub innymi specjalnymi metodami, których tu nie podano). W kontekście pytania egzaminacyjnego frezowanie nie jest odpowiedzią właściwą.
- Piłowanie to metoda ręczna lub pomocnicza, mało wydajna i trudna do uzyskania wymaganej powtarzalności profilu wielowypustu w otworze koła zębatego; nie jest typową obróbką wiórową do tego zastosowania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się otwór wielowypustowy wewnętrzny, a w odpowiedziach jest przeciąganie, to zwykle właśnie ta metoda jest kluczem, bo jest klasycznie kojarzona z wykonywaniem profili wewnętrznych o stałym zarysie.
