W zadaniu chodzi o taką obróbkę, która umożliwi osadzenie łba śruby. W praktyce oznacza to wykonanie gniazda (kieszeni) przy wlocie otworu, aby łeb był schowany lub zlicowany z powierzchnią elementu.
Operacja, która to realizuje, to pogłębianie. Pogłębianie nie polega na równomiernym powiększeniu średnicy na całej głębokości, tylko na wykonaniu poszerzenia na określoną głębokość od strony wlotu. Stosuje się m.in. pogłębianie stożkowe (dla łbów stożkowych) oraz walcowe (dla łbów walcowych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Wiercenie służy przede wszystkim do wykonania otworu (lub jego zgrubnego powiększenia), ale nie tworzy precyzyjnego gniazda pod łeb; zwykle zostawia też charakterystyczny stożek po wierzchołku wiertła.
- Rozwiercanie powiększa i wykańcza otwór na całej długości, poprawiając dokładność i gładkość. Gdyby użyć rozwiertaka "pod łeb", powiększono by cały otwór i śruba mogłaby mieć luz, a w razie planowanego gwintu byłby problem z jego wykonaniem.
- Wiercenie wtórne to nieprecyzyjne, potoczne określenie ponownego wiercenia/rozwiercania po wcześniejszej operacji. Nie opisuje ono konkretnej operacji technologicznej tworzącej gniazdo pod łeb śruby.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "łeb śruby", "osadzenie łba", "zlicowanie z powierzchnią" – myśl o pogłębianiu. Jeśli jest "dokładne wykończenie średnicy otworu" – to typowy sygnał dla rozwiercania.
