Przekładnia ślimakowa to przekładnia zębata, w której jeden element ma postać ślimaka (przypomina śrubę), a drugi to koło ślimakowe. Taki układ daje zwykle duże przełożenia w jednym stopniu i jest możliwy do rozpoznania na rysunku po tym, że jedno "koło" nie jest klasycznym kołem zębatym, lecz elementem śrubowym współpracującym z wieńcem koła.
Odpowiedź "Ślimakową." jest poprawna, ponieważ odpowiada konstrukcji złożonej ze ślimaka i koła ślimakowego, a to jest cecha definicyjna tej przekładni.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują:
- "Planetarną." – przekładnia planetarna ma charakterystyczny układ z kołem centralnym, satelitami (planetami) i często kołem pierścieniowym. Rozpoznaje się ją po współosiowym, "koncentrycznym" ułożeniu kół, a nie po elemencie śrubowym.
- "Czołową." – przekładnia czołowa (z kołami walcowymi o zębach prostych lub skośnych) składa się z dwóch kół o osiach równoległych. Na rysunku widoczne są dwa klasyczne koła zębate, bez ślimaka.
- "Wichrowatą." – określenie bywa używane dla przekładni o osiach skrzyżowanych (np. koła stożkowe lub specjalne rozwiązania), ale nadal nie ma w niej pary ślimak–koło ślimakowe. Sam fakt, że osie mogą być skrzyżowane, nie czyni przekładni ślimakową.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz element o kształcie śruby współpracujący z kołem, w pierwszej kolejności rozważ przekładnię ślimakową. Jeśli widzisz kilka małych kół krążących wokół centralnego – rozważ planetarną. Jeśli są dwa podobne koła na osiach równoległych – najczęściej będzie to czołowa.
