W napędach posuwu (np. suwaka w powiększalniku) spotyka się różne typy przekładni. Prawidłowe rozpoznanie polega na odczytaniu z rysunku, w jaki sposób przenoszony jest moment i ruch.
Odpowiedź "cierną" jest poprawna, gdy na rysunku widać elementy stykające się gładkimi powierzchniami, a przeniesienie ruchu następuje dzięki tarciu wywołanemu dociskiem. Typowe cechy to rolki/tarcze bez uzębienia, brak łańcucha lub pasa oraz brak ślimaka współpracującego z kołem ślimakowym. W takim układzie możliwy jest poślizg, co bywa wykorzystywane jako "zabezpieczenie" przed przeciążeniem lub do uzyskania płynniejszej pracy.
Odpowiedź "zębatą" byłaby właściwa tylko wtedy, gdy na rysunku występowałyby koła z wyraźnym uzębieniem, a przeniesienie napędu odbywałoby się przez zazębienie. Jeśli zębów nie ma, wybór tej opcji wynika zwykle z przyzwyczajenia, bo przekładnie zębate są bardzo popularne.
Odpowiedź "cięgnową" odnosi się do przeniesienia ruchu za pomocą cięgna (np. pasa lub łańcucha) oraz kół/półkół współpracujących z tym cięgnem. Gdy na rysunku nie widać pasa/łańcucha ani toru jego prowadzenia i napinania, ta odpowiedź jest nieadekwatna.
Odpowiedź "ślimakową" wymagałaby obecności ślimaka (element o kształcie śruby) oraz koła ślimakowego. Takie rozwiązanie daje duże przełożenie i często samohamowność, ale jest łatwe do rozpoznania na rysunku. Jeżeli tych charakterystycznych elementów brak, nie można mówić o przekładni ślimakowej.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi wypisz w myślach 1–2 cechy rozpoznawcze każdego typu przekładni (zęby / ślimak / pas-łańcuch / gładkie rolki). To ogranicza wybory "na intuicję" i zmniejsza ryzyko pomylenia nazw.
