Przekładnie zębate rozróżnia się głównie po geometrii kół i położeniu ich osi obrotu. To właśnie te cechy najczęściej pokazuje rysunek w zadaniach egzaminacyjnych.
Odpowiedź "Stożkową." jest właściwa, gdy na rysunku widać parę kół stożkowych (zębatych), w których powierzchnie podziałowe mają kształt stożków, a osie kół przecinają się. Taki układ służy m.in. do zmiany kierunku ruchu obrotowego (np. przeniesienie napędu "pod kątem").
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do przekładni stożkowej?
- "Walcową." wybiera się, gdy koła są walcowe, a osie kół są równoległe. Typowe odmiany to przekładnie zębate proste lub skośne, ale kluczowe jest, że nie służą one z definicji do przeniesienia napędu między osiami przecinającymi się.
- "Planetarną." rozpoznaje się po układzie co najmniej trzech elementów: koła centralnego (słonecznego), kół planetarnych i zwykle koła pierścieniowego. Charakterystyczna jest współosiowość wejścia i wyjścia oraz "krążące" satelity, czego nie ma w prostej parze kół stożkowych.
- "Ślimakową." cechuje para: ślimak (element przypominający śrubę) i koło ślimakowe. Na rysunkach zwykle widać wyraźnie śrubowy kształt ślimaka; jeśli występują wyłącznie koła zębate o geometrii stożkowej, nie jest to przekładnia ślimakowa.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal z rysunku układ osi (równoległe/przecinające się/wzajemnie skośne), a dopiero potem dopasuj typ przekładni. To ogranicza zgadywanie i pomaga odróżnić stożkową od walcowej oraz ślimakowej.
