Szerokość (rozstaw) toru to kluczowy parametr geometrii toru, powiązany bezpośrednio z bezpieczeństwem prowadzenia kół po szynach. W praktyce utrzymaniowej i przy odbiorach robót po naprawie głównej stosuje się ostrzejsze wymagania, dlatego tolerancje są mniejsze niż dla toru długo eksploatowanego.
W Polsce dla linii normalnotorowych punktem odniesienia jest rozstaw normalny 1435 mm. Zapis tolerancji ±4 mm oznacza, że wynik pomiaru może być zarówno mniejszy, jak i większy od wartości nominalnej, ale maksymalnie o 4 mm.
Obliczamy więc przedział dopuszczalny:
- dolna granica: 1435 mm − 4 mm = 1431 mm
- górna granica: 1435 mm + 4 mm = 1439 mm
Każda szerokość toru w zakresie 1431–1439 mm spełnia warunek tolerancji po naprawie głównej. Dlatego odpowiedź "1 438 mm" jest poprawna, bo mieści się w przedziale.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "1 430 mm" i "1 429 mm" oznaczają tor zbyt wąski względem dolnej granicy 1431 mm, czyli przekroczenie tolerancji "na minus".
- "1 440 mm" oznacza tor zbyt szeroki względem górnej granicy 1439 mm, czyli przekroczenie tolerancji "na plus".
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach z tolerancją zawsze zapisuj w brudnopisie oba końce przedziału (nominał − odchyłka oraz nominał + odchyłka). To ogranicza pomyłki znaków i pozwala szybko odrzucić wartości leżące tuż za granicą.
