Postsynchron (często utożsamiany z ADR) to proces dogrywania dialogów po realizacji zdjęć, gdy dźwięk z planu jest nieczytelny, zakłócony lub gdy trzeba zmienić treść wypowiedzi. Kluczowe jest to, że nagranie w studiu musi zostać precyzyjnie dopasowane do obrazu (ruchu ust, tempa wypowiedzi, cięć montażowych) oraz do przebiegu sceny znanego z dźwięku z planu.
Dlatego właściwym materiałem do przygotowania jest taśma (zestaw materiałów) zawierająca zdjęcia i dźwięk nagrany na planie. Obraz zapewnia punkt odniesienia do synchronizacji, a dźwięk z planu pomaga odtworzyć timing, intencje aktorskie i naturalny rytm sceny. W praktyce nawet jeśli dźwięk z planu nie będzie użyty w finalnym miksie, bywa niezbędny jako "guide".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Taśma z nagranymi efektami specjalnymi – efekty (FX) mogą być dogrywane w postprodukcji, ale nie są podstawowym materiałem referencyjnym do postsynchronów dialogowych; nie zapewniają wzorca ruchu ust i treści dialogu.
- Taśma z nagranymi playbackami – playback dotyczy głównie sytuacji muzycznych (np. lip-sync), a nie typowych postsynchronów dialogowych; to inna potrzeba produkcyjna.
- Taśma z podkładem muzycznym i dźwiękiem z planu – muzyka nie jest elementem koniecznym do nagrania postsynchronów i może wręcz utrudniać pracę jako zbędna warstwa; kluczowy jest obraz oraz dźwięk z planu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "postsynchron", myśl o dialogu i o tym, co jest potrzebne do jego dopasowania do obrazu. Najczęściej będzie to obraz + dźwięk z planu jako materiał odniesienia.
