Efekty dźwiękowe niesynchroniczne to dźwięki, które nie są bezpośrednio rejestrowane jako "synchroniczne" z konkretnym źródłem w kadrze (albo są później odtwarzane/odtwarzane na nowo), np. kroki, szelesty ubrań, uderzenia, wybrane efekty tła czy elementy foley. Ich zadaniem jest wzmocnienie realizmu i czytelności akcji oraz budowanie atmosfery sceny.
W typowym workflow postprodukcji dźwięku takie efekty nagrywa się i edytuje przed zgraniem dźwięku (czyli przed etapem, w którym wszystkie warstwy: dialogi, ADR, efekty, ambiencje i muzyka są łączone i równoważone). Dzięki temu na zgraniu/miksie materiał jest już przygotowany: dźwięki są dobrane, przycięte, zsynchronizowane z obrazem, opisane i ułożone w ścieżkach, a realizator może skupić się na proporcjach, dynamice, barwie i przestrzeni.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w ujęciu egzaminacyjnym:
- W trakcie montażu – montaż (zwłaszcza obrazu) może trwać równolegle z przygotowaniem dźwięku, ale samo pytanie dotyczy właściwego momentu "należy", czyli etapu poprzedzającego finalne łączenie ścieżek. Zgranie/miks wymaga, aby efekty były już nagrane i przygotowane.
- Przed zdjęciami – na etapie przygotowań można planować bibliotekę efektów lub koncepcję sound designu, jednak wiele efektów niesynchronicznych dopasowuje się do konkretnej akcji i montażu obrazu, więc ich rejestracja zwykle nie jest wymagana przed realizacją zdjęć.
- Przed nagraniem playbacków – playback dotyczy najczęściej muzyki/wykonania na planie (lip-sync), a nie jest etapem determinującym nagranie efektów niesynchronicznych. To inny obszar organizacji dźwięku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się etap "zgrania/miksu", to wszystko, co ma w nim wybrzmieć jako oddzielna warstwa (efekty, tła, foley), musi być wcześniej nagrane i zmontowane, aby dało się to świadomie zmiksować.
