Do zadruku nakrętek butelkowych najlepiej nadaje się tampondruk, ponieważ jest projektowany do przenoszenia farby na małe elementy o kształtach przestrzennych (wypukłych, wklęsłych, o zaokrągleniach). Kluczową cechą procesu jest użycie elastycznego tamponu (najczęściej silikonowego), który potrafi dopasować się do krzywizny przedmiotu i zapewnić równomierny kontakt na ograniczonej powierzchni nadruku.
Odpowiedź "fleksografia" jest nieadekwatna w typowym ujęciu egzaminacyjnym, bo fleksografia służy przede wszystkim do druku na podłożach wstęgowych lub arkuszowych (np. folie, papiery, tektura), a nie do bezpośredniego zadruku drobnych, twardych elementów 3D o złożonej geometrii.
"Litografia" to technika druku płaskiego (historycznie związana z kamieniem litograficznym), a w praktyce poligraficznej kojarzona z zasadą druku płaskiego jak w offsecie. Tego typu procesy są zoptymalizowane pod kątem druku na płaskich podłożach i nie są typowym wyborem do zakrętek.
"Rotograwiura" (wklęsłodruk rotacyjny) jest z kolei techniką przeznaczoną głównie do druku ciągłego na wstęgach materiału (duże nakłady, stabilna powtarzalność), a nie do jednostkowego podawania i zadruku małych przedmiotów przestrzennych.
W praktyce: jeśli w pytaniu pojawia się mały, twardy detal o krzywiźnie (nakrętka, przycisk, obudowa), najczęściej rozważa się technologie "kontaktowe" przystosowane do geometrii 3D, a tampondruk jest klasycznym przykładem takiego zastosowania.
