Komunikacja alternatywna i wspomagająca (AAC) obejmuje metody, które umożliwiają porozumiewanie się osobom niemówiącym lub mówiącym w sposób niewystarczający. W pracy terapeuty zajęciowego z dzieckiem, które nie mówi i ma trudności w komunikacji społecznej, kluczowe jest dobranie narzędzia, które wykorzystuje dostępny kanał przekazu (najczęściej wzrok oraz proste czynności manualne).
Odpowiedź "Piktogramy" jest właściwa, ponieważ piktogramy są prostymi, jednoznacznymi symbolami graficznymi. Dziecko może je wskazywać, podawać, układać w sekwencje lub używać na tablicy/książce komunikacyjnej. Taki sposób komunikacji pozwala na realizację komunikacji funkcjonalnej: proszenie o przedmiot, wybór aktywności, sygnalizowanie przerwy, odmowę czy informowanie o podstawowych potrzebach.
Pozostałe odpowiedzi nie są typowym pierwszym wyborem w opisanej sytuacji, bo zostały opracowane z myślą o innych potrzebach:
- "Fonogesty" są metodą wspierającą odbiór i naukę mowy, szczególnie w obszarze zaburzeń słuchu; opierają się na skojarzeniu ruchu z głoską i wymagają specyficznego treningu percepcyjno-artykulacyjnego.
- "Alfabet Lorma" to system dotykowy wykorzystywany głównie w porozumiewaniu się z osobami głuchoniewidomymi (litery "pisze się" dotykiem na dłoni), więc jego zastosowanie wynika z ograniczeń wzroku i słuchu, a nie z samego braku mowy.
- "Znaki daktylograficzne" (palcowy alfabet) funkcjonują w środowisku osób niesłyszących i są powiązane z językiem migowym; wymagają znajomości znaków oraz sprawności manualnej i nie odpowiadają bezpośrednio na potrzebę prostego, intuicyjnego systemu dla dziecka niemówiącego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy dziecko rozumie symbole wzrokowe i może wskazywać, piktogramy/obrazy są jedną z najbardziej uniwersalnych technik AAC. Dobór metody powinien też uwzględniać motorykę, uwagę, wrażliwość sensoryczną oraz spójność stosowania w domu i placówce.
