Kontrola parametrów życiowych polega na monitorowaniu mierzalnych wskaźników funkcjonowania organizmu osoby starszej. Do takich parametrów zalicza się m.in. temperaturę ciała, tętno, ciśnienie krwi, częstość oddechów oraz saturację tlenu. Wspólną cechą tych wskaźników jest to, że powinny zostać określone jako wartości liczbowe, które da się porównać w czasie oraz odnieść do wartości orientacyjnych.
Dlatego właściwą techniką jest pomiar: użycie przyrządu lub procedury, które pozwalają uzyskać wynik (np. termometrem, ciśnieniomierzem, pulsoksymetrem lub liczeniem oddechów przez minutę). Pomiar daje obiektywną informację typu "temperatura 38,5°C" albo "tętno 110/min", co umożliwia ocenę, czy wystąpiło odchylenie oraz czy trzeba przekazać informację pielęgniarce lub lekarzowi.
- "Ankietę." – ankieta może dotyczyć samopoczucia lub objawów, ale nie jest techniką wyznaczania parametrów życiowych w sensie pomiaru liczbowego.
- "Obserwację." – obserwacja jest bardzo ważna (np. wygląd skóry, zachowanie, duszność), lecz daje głównie ocenę jakościową. Może podpowiedzieć, że należy wykonać pomiar, ale sama nie zastępuje uzyskania wartości parametrów.
- "Analizę dokumentacji." – analiza wcześniejszych zapisów pomaga porównać wyniki i zauważyć trend, jednak nie jest techniką bieżącego sprawdzenia parametrów; do tego potrzebny jest aktualny pomiar.
W praktyce opiekun osoby starszej wykonuje pomiary, dokumentuje wyniki i reaguje na nieprawidłowości. Obserwacja pozostaje uzupełnieniem: pomaga właściwie zinterpretować liczby i szybciej zauważyć pogorszenie stanu, ale nie stanowi samego pomiaru parametrów życiowych.
