Dobór techniki drukowania zależy głównie od kształtu produktu, rodzaju podłoża oraz tego, czy nadruk ma trafić na powierzchnię płaską, czy przestrzenną. Tampondruk jest techniką pośrednią, w której elastyczny tampon pobiera farbę z formy (matrycy) i przenosi ją na zadrukowywany przedmiot. Dzięki sprężystości tamponu możliwe jest uzyskanie kontaktu z powierzchniami krzywoliniowymi, o zmiennym promieniu, a nawet z drobnymi zagłębieniami.
Odpowiedź "Tampondrukową" jest właściwa, gdy produkt z ilustracji jest niewielki, ma nieregularny kształt albo wymaga nadruku w miejscu, do którego trudno przyłożyć klasyczną formę lub walec. To typowy wybór dla detali i produktów wymagających precyzyjnego znakowania.
Dlaczego pozostałe techniki nie pasują w takim przypadku?
- Fleksograficzna (druk wypukły z elastycznej formy) jest bardzo popularna w opakowaniach i nadrukach na materiałach wstęgowych (folie, papier, tektura), zwykle na powierzchniach relatywnie równych i prowadzonych w maszynie w sposób ciągły. Dla pojedynczych, przestrzennych detali bywa niepraktyczna.
- Typograficzna (klasyczny druk wypukły) wymaga dobrego, równomiernego docisku formy do podłoża; jest to trudne przy kształtach z krzywiznami i nierównościami, a także zwykle mniej elastyczne produkcyjnie dla takich wyrobów.
- Rotograwiurowa (rotograwiura, wklęsłodruk) jest techniką walcową, opłacalną w bardzo dużych nakładach i najczęściej w produkcji ciągłej (wstęga). Nie jest typowym wyborem do jednostkowego zadruku małych, przestrzennych produktów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widzisz mały przedmiot 3D (np. element o krzywiźnie, detal, gadżet), pierwszym skojarzeniem do sprawdzenia powinien być tampondruk. Jeśli widzisz wstęgę materiału (papier/folia) lub opakowania z produkcji ciągłej, częściej pasują techniki rolowe, takie jak fleksografia lub rotograwiura.
