W krawiectwie dobór tkaniny na "zaparzaczkę" (materiał pomocniczy używany przy zaparzaniu/prasowaniu z parą) wynika z warunków pracy: wysoka temperatura, wilgoć (para), nacisk oraz ryzyko pozostawienia odcisków i wybłyszczeń na tkaninie wyrobu.
Odpowiedź "Lnianą." jest poprawna, ponieważ len jako włókno naturalne charakteryzuje się dobrą chłonnością i odpornością na działanie pary. Tkanina lniana dobrze "pracuje" z wilgocią, nie ulega łatwo deformacji w kontakcie z parą i zwykle nie stwarza ryzyka stopienia. Dzięki temu może pełnić funkcję warstwy pośredniej: ułatwia równomierne oddanie pary i chroni powierzchnię wyrobu przed zbyt bezpośrednim kontaktem ze stopą żelazka.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Wełnianą." – wełna również jest włóknem naturalnym, ale w roli tkaniny pomocniczej do intensywnego działania pary i nacisku może zachowywać się mniej przewidywalnie (sprężystość, możliwość filcowania i zmiany faktury). W praktyce częściej dobiera się materiały o stabilniejszej, "gładkiej" pracy z parą.
- "Stilonową." – włókna syntetyczne w wysokiej temperaturze mogą się odkształcać lub topić, a także zwiększają ryzyko przyklejenia/odciśnięcia struktury na materiale wyrobu. To czyni je gorszym wyborem przy kontakcie z żelazkiem i parą.
- "Bistorową." – jest to odpowiedź problematyczna terminologicznie (nie jest powszechnie rozpoznawalnym typem tkaniny w podstawowym materiale dydaktycznym), więc nie daje jednoznacznej przesłanki, że spełnia wymagania pracy z parą i temperaturą. Na egzaminie lepiej opierać wybór na znanych surowcach i ich cechach użytkowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy elementów używanych przy prasowaniu/zaparzaniu, szukaj materiału o dobrej odporności cieplnej, chłonności i neutralnym wpływie na powierzchnię tkaniny (brak połysku, brak odcisków, brak topienia).
