Technologia VoIP przenosi głos jako pakiety danych w sieci IP (najczęściej w postaci strumieni RTP). W przeciwieństwie do klasycznej telefonii komutowanej, w sieci pakietowej nie ma "zarezerwowanego" kanału tylko dla rozmowy, więc pakiety głosu współdzielą łącza z innymi usługami (WWW, wideo, pobieranie plików).
Dlatego kluczową wadą praktyczną VoIP jest podatność na pogorszenie jakości w warunkach gorszej pracy sieci: pojawiają się opóźnienia oraz ich zmienność (jitter), a czasem także utrata pakietów. Gdy opóźnienie rośnie, rozmówcy zaczynają sobie przerywać, a rozmowa traci naturalność. Gdy jitter jest duży, odbiornik musi stosować buforowanie (jitter buffer), co może dodatkowo zwiększać opóźnienie.
Odpowiedź o "wysokim prawdopodobieństwie występowania opóźnień przekazu sygnału w czasie rzeczywistym" trafia w sedno: VoIP jest szczególnie wrażliwy na parametry transmisji istotne dla usług czasu rzeczywistego i bez właściwej konfiguracji (np. priorytetyzacji QoS) łatwo o odczuwalne opóźnienia.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują typowej, ogólnej wady VoIP:
- "Brak możliwości wykorzystania telefonów analogowych…" jest nieprawdą, bo stosuje się bramki ATA lub routery/centralki z portami FXS, które pozwalają używać telefonów analogowych w usługach VoIP.
- "Konieczność przypisania stałego numeru tylko do jednej sieci lokalnej" nie jest cechą VoIP jako technologii; numeracja i jej "przenośność" zależą od usługi operatora i konfiguracji (np. konto SIP).
- "Konieczność pracy wyłącznie w tej samej sieci lokalnej…" również nie jest prawdą: połączenia VoIP mogą działać między różnymi sieciami przez routing i Internet, o ile jest zapewniona łączność i odpowiednie reguły (NAT, SIP, polityki bezpieczeństwa).
W praktyce egzaminacyjnej warto kojarzyć VoIP z wymaganiami jakościowymi: niskie opóźnienie, mały jitter, mała utrata pakietów oraz poprawna konfiguracja QoS w sieci dostępowej i LAN.
