Do oznaczania azotu całkowitego w substancjach organicznych klasycznie stosuje się metodę Kjeldahla. Jej sens polega na tym, że azot związany w cząsteczkach organicznych nie jest bezpośrednio łatwy do oznaczenia miareczkowaniem, dlatego najpierw przekształca się go do formy nieorganicznej.
W ujęciu ogólnym metoda obejmuje:
- mineralizację próbki (rozkład materii organicznej), aby azot przeszedł do jonów amonowych,
- uwolnienie amoniaku w środowisku zasadowym,
- oznaczenie ilościowe amoniaku (najczęściej przez miareczkowanie po pochłonięciu w odpowiednim roztworze).
Dlatego odpowiedź "Metodę Kjeldahla." jest właściwa: ta metoda jest kojarzona właśnie z wyznaczaniem azotu w matrycach organicznych (np. w wielu analizach kontrolnych i technologicznych).
Pozostałe metody nie pasują do celu zadania:
- "Metodę Mohra." kojarzy się z miareczkowaniem strąceniowym (typowo układy z jonami srebra i halogenkami). Nie dotyczy ona przekształcania azotu organicznego do amoniaku ani oznaczania azotu całkowitego.
- "Metodę Volharda." również wiąże się z analizą strąceniową i miareczkowaniem wstecznym w układach z jonami srebra; nie jest to metoda do azotu całkowitego w związkach organicznych.
- "Metodę Wardera." stosuje się do innych oznaczeń miareczkowych (zależnie od konkretnej procedury), ale nie jest klasyczną metodą dedykowaną do azotu całkowitego w próbkach organicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się azot całkowity oraz substancje organiczne, kluczowym skojarzeniem jest konieczność mineralizacji i przejścia do amoniaku/amonu, co prowadzi do wyboru metody Kjeldahla.
