W metodzie Solvaya amoniak jest kluczowym składnikiem obiegu, a etap absorpcji (amoniakalizacji solanki) ma zapewnić odpowiednie nasycenie roztworu amoniakiem. Aby kontrolować ten etap, należy mierzyć wielkość, która bezpośrednio opisuje efekt absorpcji, czyli zawartość (stężenie) NH3 w solance.
Odpowiedź "Systematycznie oznaczając stężenie NH3 za pomocą miareczkowania kwasem." jest właściwa, ponieważ miareczkowanie kwasem to typowa technika analizy kwas-zasada: amoniak w roztworze zachowuje się jak składnik zasadowy i może być ilościowo oznaczany poprzez reakcję zobojętniania. Regularne oznaczenia umożliwiają prowadzenie regulacji procesu (np. korektę intensywności absorpcji) na podstawie rzeczywistego składu roztworu.
Pozostałe propozycje nie stanowią poprawnej kontroli stopnia absorpcji:
- "Kontrolując ciśnienie w absorberze…" – ciśnienie jest ważnym parametrem pracy aparatu, ale samo utrzymywanie nadciśnienia nie daje informacji, jakie jest stężenie rozpuszczonego amoniaku w solance. To parametr pośredni, zależny od wielu czynników.
- "Mierząc temperaturę podczas systematycznego jej podwyższania." – temperatura wpływa na rozpuszczalność i kinetykę, ale celowe podwyższanie temperatury nie jest metodą kontroli nasycenia. Pomiar temperatury bez równoczesnego oznaczenia składu nie mówi, ile NH3 wchłonięto.
- "Oznaczając stężenie NaCl papierkami wskaźnikowymi." – papierki wskaźnikowe nie służą do ilościowego oznaczania NaCl, a dodatkowo stężenie NaCl nie jest miarą nasycenia amoniakiem. W kontroli absorpcji kluczowy jest amoniak, nie chlorek sodu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy kontroli absorpcji konkretnego składnika, najczęściej poprawna będzie odpowiedź odnosząca się do oznaczenia stężenia tego składnika w fazie ciekłej, a nie do ogólnych parametrów aparatu.
