Opis w pytaniu dotyczy cech organoleptycznych substancji pomocniczej: barwy, konsystencji oraz zapachu, w tym braku zapachu zjełczałości. W praktyce receptury aptecznej to szybki sposób wstępnej oceny jakości i przydatności surowca do sporządzenia leku.
"Adeps suillus" (smalec wieprzowy jako podłoże) jest opisywany jako masa biała lub prawie biała, tłusta, miękka, o słabym, swoistym zapachu. Warunek "bez zjełczałego zapachu" jest kluczowy: zjełczałość świadczy o niepożądanych zmianach tłuszczu i taki surowiec nie powinien być używany.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do pełnego zestawu cech:
- "Adeps lanae" (lanolina bezwodna) typowo ma zabarwienie żółte do żółtobrązowego, więc nie odpowiada warunkowi "biała". Mimo że jest tłusta i ma swoisty zapach, barwa eliminuje ją w tym pytaniu.
- "Adeps solidus" (parafina stała) może być biała, ale jest twarda i zwykle bez zapachu, więc nie spełnia kryterium "miękka masa" ani "słaby swoisty zapach".
- "Adeps lanae cum aqua" (lanolina uwodniona) zawiera wodę i również bywa żółtawa; nie jest typowo opisywana jako biała, co odróżnia ją od smalcu.
Wskazówka egzaminacyjna: w tej grupie nazw najczęściej mylą: (1) lanae = lanolina (żółtawa), (2) solidus = stały/twardy (parafina), (3) suillus = smalec (biały, miękki). Zawsze sprawdzaj w opisie jednocześnie kolor i konsystencję, bo pojedyncza cecha bywa niewystarczająca.
