W spektrofotometrii UV-Vis do analizy ilościowej (np. przy stosowaniu prawa Lamberta-Beera) wybiera się długość fali analityczną tak, aby uzyskać możliwie najlepszy sygnał i powtarzalność.
Najczęściej stosowane kryterium to wybór długości fali odpowiadającej maksimum absorpcji (λmax) badanego związku/jonu w danych warunkach (rozpuszczalnik, pH, stężenie, droga optyczna). Powody są praktyczne:
- Najwyższa czułość – w pobliżu λmax absorbancja jest największa, więc zmiana stężenia daje większą zmianę sygnału.
- Mniejszy wpływ błędu ustawienia λ – w samym maksimum krzywa ma "spłaszczony" wierzchołek, więc niewielkie przesunięcie długości fali powoduje relatywnie mniejszą zmianę absorbancji niż na stromym zboczu pasma.
- Lepsza selektywność – często łatwiej odróżnić analit od tła/interferentów, gdy mierzy się w charakterystycznym maksimum.
Dlatego, analizując widmo absorpcyjne jonów MnO4-, należy wskazać tę z podanych długości fali, która na wykresie odpowiada szczytowi pasma absorpcji. W tym zadaniu jest to 528 nm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 420 nm – leży w obszarze, gdzie absorbancja jest mniejsza lub należy do innego fragmentu widma; pomiar byłby mniej czuły.
- 548 nm – jest blisko poprawnej wartości, ale nie odpowiada maksimum; wybór "prawie szczytu" zwiększa wpływ drobnych zmian λ na wynik.
- 700 nm – zazwyczaj znajduje się daleko od głównego pasma absorpcji w zakresie widzialnym dla tego typu barwnych jonów; sygnał bywa zbyt mały do precyzyjnej analizy.
W praktyce laboratoryjnej po wybraniu λmax wykonuje się zerowanie na próbie odniesienia (blank), dobiera zakres stężeń (aby uniknąć nieliniowości) i przygotowuje krzywą kalibracyjną dla wybranej długości fali.
