W potencjometrii układ pomiarowy składa się z dwóch zasadniczych elementów: elektrody wskaźnikowej oraz elektrody odniesienia. Elektroda wskaźnikowa ma tę cechę, że jej potencjał zmienia się w przewidywalny sposób wraz ze zmianą aktywności (w praktyce często: stężenia) analizowanego składnika w próbce. Dzięki temu sygnał (różnica potencjałów) niesie informację o analicie.
Odpowiedź "Jonoselektywna chlorkowa" jest poprawna, ponieważ elektrody jonoselektywne są klasycznymi elektrodami wskaźnikowymi: reagują selektywnie na określony jon (tu: chlorkowy) i generują potencjał zależny od jego aktywności w roztworze. To właśnie ta zależność jest wykorzystywana do oznaczeń potencjometrycznych.
Pozostałe propozycje odnoszą się do elektrod, które pełnią inną funkcję – stabilnego punktu odniesienia:
- "Nasycona chlorosrebrowa" – typowa elektroda odniesienia o możliwie stałym potencjale; stosuje się ją po to, aby porównać z nią potencjał elektrody wskaźnikowej, a nie do "odczytu" stężenia analitu.
- "Nasycona kalomelowa" – również klasyczna elektroda odniesienia. Jej zadaniem jest zapewnienie powtarzalnego potencjału niezależnego od składu badanej próbki (w granicach poprawnej eksploatacji).
- "Siarczano-rtęciowa" – także zaliczana do elektrod odniesienia, wykorzystywana jako stabilne odniesienie w określonych warunkach analitycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się elektrody "nasycone" lub powszechnie kojarzone ze stałym potencjałem, najczęściej są to odniesienia. Elektrody jonoselektywne, szklane czy metaliczne (zależnie od układu) częściej pełnią rolę wskaźnikową.
