W turystyce podział na ruch krajowy i zagraniczny opiera się przede wszystkim na kryterium miejsca odbywania podróży (czy odbywa się w granicach państwa zamieszkania) oraz na tym, czy podróżny jest mieszkańcem danego kraju, czy osobą przyjezdną z zagranicy.
Odpowiedź "Student z Krakowa zwiedzający regiony Polski południowej." spełnia warunek turystyki krajowej, ponieważ osoba mieszkająca w Polsce podróżuje po terytorium Polski (przemieszcza się wewnątrz kraju w celach poznawczych/wypoczynkowych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Prezes polskiej firmy jeżdżący na konferencje zagraniczne." – to przykład turystyki zagranicznej wyjazdowej, bo mieszkaniec Polski podróżuje poza granice Polski. Cel (konferencja) nie zmienia faktu, że kierunek jest zagraniczny.
- "Polski pielgrzym do miejsc świętych w Jerozolimie." – również jest to wyjazd zagraniczny (Jerozolima znajduje się poza Polską). Motyw religijny nie przesądza o "krajowości" podróży; decyduje lokalizacja.
- "Cudzoziemiec przyjeżdżający do Polski w celach biznesowych." – to przykład turystyki zagranicznej przyjazdowej (inbound), bo osoba z innego kraju przyjeżdża do Polski. Z perspektywy polskiego rynku nie jest to turystyka krajowa, tylko przyjazdowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się miejsce docelowe poza Polską, odpada turystyka krajowa. Gdy pojawia się cudzoziemiec w Polsce, to najczęściej turystyka przyjazdowa. Najpierw sprawdź "kto?" (mieszkaniec czy cudzoziemiec) i "gdzie?" (Polska czy zagranica), dopiero potem cel podróży.
