Techniki stereofoniczne dzieli się m.in. na koincydencyjne (coincident) oraz rozstawione / prawie koincydencyjne (spaced / near-coincident). Kluczowe kryterium w tym pytaniu to to, czy para mikrofonów pracuje w tym samym punkcie (bez rozstawu kapsuł), czy też istnieje fizyczny rozstaw powodujący różnice czasowe dotarcia sygnału.
Odpowiedź "X/Y" jest poprawna, ponieważ jest to klasyczna para koincydencyjna: dwa mikrofony (najczęściej kierunkowe) ustawione są pod pewnym kątem, ale ich kapsuły są możliwie współlokalne. Obraz stereo powstaje przede wszystkim dzięki różnicom poziomowym między kanałami (ILD), a nie dzięki różnicom czasu (ITD). W praktyce daje to dobrą zgodność fazową i zwykle lepszą monokompatybilność niż techniki z rozstawem.
Pozostałe propozycje nie spełniają warunku "wyłącznie koincydencyjna":
- "A/B" (często zapisywane jako AB) to para rozstawiona (spaced pair). Mikrofony są oddalone od siebie, więc stereo wynika w dużej mierze z różnic czasowych (ITD). To nie jest koincydencja.
- "NOS" to technika near-coincident: mikrofony są skierowane pod kątem, ale mają też rozstaw. Łączy wskazówki poziomowe i czasowe, więc również nie jest koincydencyjna.
- "ORTF" także należy do near-coincident: występuje jednocześnie kąt i rozstaw, aby uzyskać naturalną szerokość stereo. Przez sam fakt rozstawu nie jest to technika wyłącznie koincydencyjna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie techniki pojawia się rozstaw (nawet niewielki), to nie jest ona "wyłącznie koincydencyjna". Koincydencja oznacza wspólny punkt, a różnice stereofoniczne wynikają wtedy głównie z kierunkowości i ustawionego kąta.
