Druk płaski (planograficzny) to grupa technik, w których powierzchnia drukująca i niedrukująca znajduje się na jednym poziomie (nie ma wyraźnego "wypukłego" ani "wklęsłego" rysunku matrycy). Rozróżnienie obszarów przenoszących farbę uzyskuje się inną metodą niż mechaniczne wyżłobienie czy wycięcie, najczęściej przez zjawiska fizykochemiczne.
Litografia jest klasycznym przykładem druku płaskiego: rysunek wykonuje się na podłożu (tradycyjnie kamieniu litograficznym) substancją tłustą, a następnie wykorzystuje się zasadę, że tłuszcz i woda się odpychają. Dzięki temu farba drukarska przyjmuje się tylko w miejscach rysunku, mimo że cała powierzchnia pozostaje płaska.
Pozostałe odpowiedzi należą do innych grup technik graficznych:
- Akwatinta to technika wklęsła (odmiana trawienia), w której farba pozostaje w zagłębieniach płyty i jest "wyciskana" na papier pod naciskiem prasy.
- Miedzioryt także jest techniką wklęsłą: rysunek powstaje w postaci nacięć w płycie miedzianej, a druk odbywa się z wypełnionych farbą rowków.
- Drzeworyt to technika wypukła: drukują elementy pozostawione na powierzchni, a miejsca niedrukujące są wycięte niżej.
W zadaniach egzaminacyjnych pomaga prosta strategia: jeśli farba jest przenoszona z wypukłości – to druk wypukły; jeśli z zagłębień – to druk wklęsły; jeśli powierzchnia jest płaska i decyduje chemia/zwilżanie – to druk płaski (litografia).
