Technika żakardowa odnosi się do sposobu tkania, w którym wzór na tkaninie powstaje już na etapie jej wytwarzania, dzięki możliwości niezależnego sterowania wieloma nićmi osnowy. W praktyce daje to tkaniny o wyraźnych, często powtarzalnych motywach (ornamenty, figury), które nie są nadrukiem ani haftem, tylko efektem konstrukcji splotu.
Odpowiedź "Adamaszek" jest poprawna, ponieważ adamaszek to klasyczny przykład tkaniny wzorzystej wykonywanej na krośnie żakardowym. Charakterystyczne jest tu uzyskiwanie rysunku poprzez zestawienie pól o różnym sposobie przeplatania nitek, co daje efekt połysku/matowości i zróżnicowania faktury.
Pozostałe odpowiedzi nie wskazują na technikę żakardową:
- "Shantung" to nazwa tkaniny (często kojarzonej z jedwabiem) o specyficznej, nierównej fakturze wynikającej m.in. z nieregularności przędzy; nie jest to określenie techniki żakardowej ani synonim tkaniny żakardowej.
- "Gabardyna" jest zwykle łączona z wyraźną linią ukośną (charakter twillowy/skośny) i stosowana w odzieży wierzchniej lub garniturowej; to nie jest nazwa tkaniny definiowanej przez mechanizm tworzenia żakardowego wzoru.
- "Popelina" to tkanina o gładkiej powierzchni i typowej strukturze wynikającej z doboru osnowy i wątku; również nie jest to określenie tkaniny żakardowej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "technika żakardowa", szukaj nazw tkanin wzorzystych tworzonych w procesie tkania (np. adamaszek), a nie nazw związanych głównie z fakturą przędzy, kierunkiem prążka czy ogólnym typem gładkiej tkaniny.
