Końcówka tulejkowa (tulejka) jest stosowana głównie na przewodach linkowych, aby po wprowadzeniu do zacisku nie rozchodziły się pojedyncze druciki żyły i żeby docisk w zacisku był równomierny. Aby tulejka spełniała swoją funkcję, musi zostać zaciśnięta z odpowiednią siłą i odpowiednim kształtem (zależnym od typu tulejki i matrycy narzędzia).
Dlatego właściwym narzędziem jest praska ręczna (zaciskarka do tulejek). Takie narzędzie ma matryce dopasowane do przekrojów przewodów i wykonuje kontrolowane zagniatanie, które daje powtarzalny efekt: tulejka trzyma przewód mechanicznie i zapewnia stabilne warunki kontaktu w zacisku.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami":
- Klucz płaski jest narzędziem do odkręcania/dokręcania śrub i nakrętek. Nie umożliwia on uformowania tulejki w sposób wymagany do poprawnego zarobienia końcówki.
- Szczypce boczne (cążki) służą do cięcia przewodów i drutów. Próba "zaciskania" tulejki cążkami może ją zdeformować, przeciąć część materiału, a nawet uszkodzić żyłę, co pogarsza połączenie i zwiększa ryzyko awarii.
- Szczypce okrągłe są przeznaczone do formowania pętli i doginania cienkich elementów. Nie zapewniają właściwego profilu zagniatania ani kontrolowanej siły, więc efekt zacisku jest przypadkowy i niepowtarzalny.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeżeli w pytaniu pojawiają się końcówki tulejkowe i słowo "zaciśnięcie", właściwą odpowiedzią jest zwykle zaciskarka/praska, a nie narzędzia do cięcia czy chwytania. Dodatkowo w pracy montera dobiera się matrycę praski do przekroju przewodu i typu tulejki, bo zbyt słaby lub zbyt mocny zacisk pogarsza jakość połączenia.
