Mieszanina chromowa (stosowana historycznie do "trudnego" mycia szkła) jest oparta o silny utleniacz zawierający chrom na VI stopniu utlenienia oraz o silnie kwaśne środowisko. W praktyce laboratoryjnej rolę utleniacza pełni dichromian, np. Na2Cr2O7, natomiast reagentem zakwaszającym i "aktywującym" układ jest kwas siarkowy(VI), H2SO4 (zwykle w postaci stężonej, jeśli opis dotyczy klasycznej receptury).
Dlaczego właśnie H2SO4? Zapewnia bardzo niskie pH i środowisko, w którym układ dichromian/kwas działa jako wyjątkowo silny utleniacz. Dzięki temu możliwe jest utlenianie i usuwanie resztek organicznych oraz uporczywych zabrudzeń ze szkła laboratoryjnego.
- "HCI" (w praktyce chodziłoby o HCl) nie jest typowym składnikiem mieszaniny chromowej. Sam kwas solny zakwasza roztwór, ale nie zastępuje klasycznej roli kwasu siarkowego w tym układzie i nie jest standardowo wskazywany jako składnik tej mieszaniny do mycia szkła.
- K2CrO4 to chromian, a nie dichromian; pytanie dotyczy drugiego składnika mieszaniny "oprócz Na2Cr2O7", czyli obok dichromianu. W klasycznym ujęciu drugim składnikiem nie jest inna sól chromu(VI), tylko mocny kwas.
- H2CrO4 (kwas chromowy) nie jest tu oczekiwany jako "dodatkowy odczynnik" obok Na2Cr2O7. W praktyce kwasowy, silnie utleniający charakter mieszaniny uzyskuje się przez połączenie dichromianu z H2SO4, a nie przez dobieranie jako drugiej pozycji "samego" kwasu chromowego.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o mieszaninę chromową zwykle trzeba skojarzyć parę "dichromian + kwas siarkowy(VI)". Jednocześnie warto pamiętać o zasadach bezpieczeństwa: układ jest silnie żrący i utleniający, a związki Cr(VI) są szczególnie niebezpieczne, więc w wielu laboratoriach preferuje się alternatywne metody mycia szkła.
