W typowej magistrali CAN sygnał jest przesyłany w postaci sygnału różnicowego po dwóch żyłach: CAN_H oraz CAN_L. Oznacza to, że poprawny dobór przewodu koncentruje się na zapewnieniu stabilnej transmisji po jednej parze przewodów, a nie na liczbie dodatkowych żył.
Dlaczego "Skrętki dwuprzewodowej." jest właściwe? Skręcenie żył powoduje, że zakłócenia zewnętrzne w większym stopniu indukują się podobnie w obu przewodach, a odbiornik różnicowy "odejmuje" te składowe wspólne. W praktyce poprawia to odporność na zakłócenia elektromagnetyczne oraz ogranicza problemy transmisyjne w środowisku przemysłowym (silniki, falowniki, przekaźniki).
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "Przewodu koncentrycznego." – koncentryk jest typowy dla transmisji niesymetrycznej (jednożyłowej względem ekranu/masy) i innych zastosowań (np. RF, CCTV). Nie odpowiada podstawowej idei dwóch żył i odbioru różnicowego w CAN.
- "Przewodu dziewięciożyłowego." – większa liczba żył nie rozwiązuje problemu jakości transmisji CAN. CAN wymaga przede wszystkim poprawnej pary przewodów sygnałowych; wielożyłowy kabel może być stosowany w wiązce, ale sama warstwa sygnałowa CAN nie jest "dziewięciożyłowa".
- "Skrętki czteroparowej, ekranowanej." – to przewód wieloparowy, spotykany np. w sieciach komputerowych. Może zawierać pary skręcone, ale pytanie dotyczy tego, jakiego przewodu należy użyć do komunikacji CAN: wystarczająca i typowa jest jedna para (dwie żyły). Dodatkowe pary nie są wymagane do samej komunikacji CAN.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się skrętka dwuprzewodowa, a temat dotyczy CAN, RS-485 lub innych transmisji różnicowych, to zwykle jest to właściwy kierunek. Zawsze myśl o tym, czy interfejs pracuje na parze przewodów i "odporności EMC", a nie o "najgrubszym" czy "najbardziej rozbudowanym" kablu.
