Kleje typu hot-melt (kleje termotopliwe) działają na zasadzie topnienia i ponownego zestalenia. W praktyce oznacza to, że ich receptura opiera się na składnikach, które:
- są termoplastyczne i mogą być wielokrotnie uplastyczniane w podwyższonej temperaturze,
- zapewniają odpowiednią lepkość w temperaturze aplikacji,
- po schłodzeniu dają spoinę o wymaganej adhezji i spójności.
Dlatego jako typowe komponenty hot-meltów spotyka się polimery (np. polietylen lub inne poliolefiny) oraz frakcje wosków i parafin, które regulują twardość, czas wiązania i zachowanie przy chłodzeniu. "Polietylenu", "parafiny" i "mikrowosków" nie wyklucza sama idea hot-meltu – są to surowce zgodne z koncepcją kleju termotopliwego.
"Boraks" (związek nieorganiczny) nie jest natomiast typowym składnikiem hot-meltów, ponieważ nie pełni standardowej roli w układzie termoplastycznym (nie jest woskiem ani polimerem termoplastycznym) i kojarzy się raczej z modyfikacją klejów wodnych (np. na bazie skrobi), gdzie może wpływać na właściwości układu w roztworze/żelu. W pytaniu o przygotowanie hot-meltów najbardziej właściwe jest więc wskazanie "Boraksu".
Najczęstsze pomyłki wynikają z mylenia dodatków stosowanych w papiernictwie (np. do masy lub klejów wodnych) z recepturami klejów termotopliwych oraz z wybierania odpowiedzi "najbardziej chemicznej" zamiast tej zgodnej z mechanizmem działania hot-meltu.
