W masach powlekających papier kluczowe znaczenie ma to, ile powierzchni cząstek pigmentu trzeba zwilżyć i związać spoiwem. Ten efekt opisuje się pojęciem powierzchni właściwej (SSA) – im większa SSA, tym więcej spoiwa potrzeba, aby utworzyć ciągły "film" spoiwowy na cząstkach i zapewnić ich wzajemne połączenie oraz przyczepność do podłoża papierowego.
Pigmenty o ziarnach płytkowych (łuskowate, płaskie) mają zwykle dużą SSA, bo przy tej samej masie dają dużo "aktywnych" powierzchni do pokrycia. W praktyce oznacza to wyższe zapotrzebowanie na środki wiążące (np. lateksy, skrobię), aby powłoka była spójna, nie pyląca i odporna w dalszej obróbce (np. podczas drukowania).
Stwierdzenie o niższym zapotrzebowaniu na środki wiążące jest błędne, bo ignoruje mechanizm bilansu powierzchni: płytkowy kształt zwiększa łączną powierzchnię do zwilżenia. Odpowiedź o wolniejszym schnięciu powłoki nie jest regułą wynikającą bezpośrednio z samego kształtu ziaren; szybkość schnięcia zależy też od składu spoiwa, zawartości wody, warunków suszenia i struktury porów w powłoce. Odpowiedź o niższej wytrzymałości na zrywanie powierzchni również nie wynika wprost z zastosowania pigmentu płytkowego – przy właściwie dobranym udziale spoiwa można uzyskać bardzo dobrą spójność powłoki, a pigmenty płytkowe często poprawiają własności optyczne i gładkość dzięki korzystnej orientacji w warstwie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "zapotrzebowanie na spoiwo", najpierw pomyśl o SSA i o tym, że spoiwo musi pokryć powierzchnię cząstek oraz zbudować mostki adhezyjne. Kształt zwiększający powierzchnię (często płytkowy) zwykle podnosi wymagany udział spoiwa.
