Monitoring poeksploatacyjny składowiska odpadów ma na celu przede wszystkim wczesne wykrycie oddziaływań na środowisko oraz kontrolę, czy obiekt po zamknięciu zachowuje się stabilnie i nie stwarza zagrożeń. Dlatego w praktyce koncentruje się na parametrach, które mogą się zmieniać w czasie i wskazywać na ryzyko migracji zanieczyszczeń lub problemów konstrukcyjnych.
"Osiadania gruntu" (osiadanie, deformacje powierzchni) są typowym elementem obserwacji po zamknięciu, bo bryła składowiska i podłoże mogą się jeszcze przemieszczać. Pomiary pozwalają ocenić stateczność oraz ryzyko uszkodzenia warstw uszczelniających i drenażowych.
"Jakości wód podziemnych" jest kluczowym komponentem monitoringu środowiskowego. Wody podziemne są szczególnie narażone na potencjalny dopływ zanieczyszczeń, dlatego prowadzi się pobór próbek w odpowiednich punktach (np. piezometrach) i analizuje wskaźniki jakości.
"Jakości wód powierzchniowych" może również wchodzić w zakres monitoringu, zwłaszcza gdy w pobliżu składowiska znajduje się ciek, rów, staw lub inny odbiornik, do którego mogą spływać wody opadowe lub przesącze. Wtedy kontrola jakości pomaga ocenić wpływ obiektu na ekosystemy wodne.
Natomiast "przepuszczalności gruntu" to parametr geotechniczny/hydrogeologiczny, który najczęściej oznacza się na etapie rozpoznania warunków gruntowo-wodnych i projektowania zabezpieczeń (np. doboru uszczelnień, oceny filtracji). Nie jest to zwykle standardowe badanie wykonywane cyklicznie w ramach monitoringu poeksploatacyjnego, ponieważ nie odzwierciedla bezpośrednio bieżących zmian oddziaływania składowiska tak jak pomiary osiadań czy badania jakości wód.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach są jednocześnie parametry środowiskowe (jakość wód) i parametr stricte "podłoża" (przepuszczalność), to w kontekście monitoringu po zamknięciu częściej "wypada" ten drugi.
