Toczenie powierzchni stożkowych na tokarce wymaga takiego przygotowania obrabiarki, aby narzędzie skrawające było prowadzone pod odpowiednim kątem lub aby oś przedmiotu/posuw była celowo "złamana" względem osi wrzeciona. W praktyce stosuje się kilka typowych metod, a każda z nich wiąże się z konkretną czynnością przygotowawczą.
"Skręcanie sań narzędziowych" (w praktyce: ustawienie sań górnych/suportu pod zadanym kątem) jest klasycznym przygotowaniem do toczenia krótkich stożków. Po ustawieniu kąta stożka posuw realizuje się ruchem tych sań, co pozwala uzyskać stożek bez zmiany osiowania konika.
"Przesuwanie osi konika" (tzw. przesunięcie/rozstawienie konika) jest wykorzystywane przy wykonywaniu dłuższych stożków, gdy przedmiot obracając się pomiędzy kłami ma oś ustawioną pod niewielkim kątem względem osi wrzeciona. To również jest czynność wykonywana przed obróbką, jako nastawa technologiczna.
"Przymocowanie liniału do łoża" może odnosić się do zastosowania przystawki do toczenia stożków (prowadnicy/liniału), która wymusza odpowiedni tor ruchu suportu. Jeśli taka przystawka jest używana, jej zamocowanie i ustawienie to także etap przygotowawczy.
Natomiast "Zdemontowanie konika z łoża" nie jest typową czynnością przygotowawczą do toczenia stożków. Konik pełni funkcję podparcia i prowadzenia przy pracy między kłami oraz bywa elementem wykorzystywanym właśnie w metodzie przesunięcia osi konika. Usunięcie konika z łoża mogłoby mieć sens jedynie w szczególnych przypadkach (np. gdy nie jest potrzebny do danej operacji), ale nie stanowi standardowej czynności "przed toczeniem stożków" jako metody uzyskania stożkowości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występują typowe nastawy tokarki (skręt sań, przystawka, przesunięcie konika) oraz odpowiedź o demontażu elementu, to zwykle demontaż nie jest właściwym przygotowaniem technologicznym.
