Warstwa ścieralna ma zapewnić przede wszystkim odpowiednią szorstkość, trwałość oraz bezpieczny kontakt koła z nawierzchnią. Jedną z metod poprawy (lub szybkiego uzyskania) szorstkości bywa posypywanie kruszywem świeżej warstwy, jednak nie jest to zabieg właściwy dla każdej mieszanki.
Asfalt porowaty jest mieszanką o otwartej strukturze – posiada większą ilość wolnych przestrzeni, które mają umożliwiać szybkie odprowadzanie wody z powierzchni jezdni do wnętrza warstwy i dalej w układzie nawierzchni. Dzięki temu ogranicza się zjawisko rozbryzgu i poprawia komfort jazdy w deszczu.
Jeżeli taką warstwę posypie się dodatkowym kruszywem w celu uszorstnienia, istnieje ryzyko, że:
- część ziaren oraz lepiszcza z posypki będzie zatykać pory,
- spadnie zdolność warstwy do odprowadzania wody,
- pogorszą się cechy, dla których asfalt porowaty w ogóle został zastosowany.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi mieszankami do warstwy ścieralnej, w których posypka nie powoduje tak charakterystycznego efektu "zniszczenia funkcji" jak w mieszance porowatej. "Beton asfaltowy" jest mieszanką o bardziej zwartej strukturze, "mastyks grysowy" z założenia wykorzystuje grys do zapewnienia makrotekstury, a "asfalt lany" jest mieszanką o innej technologii wbudowania – jednak pytanie dotyczy jednoznacznie tej, której nie wolno posypywać kruszywem z powodu porowatej struktury. Na egzaminie warto skojarzyć: porowatość = drenaż, więc działania prowadzące do zatykania porów są błędem technologicznym.
