Rury z PP-R (polipropylenu typu random) należą do termoplastów, które umożliwiają wykonywanie trwałych połączeń przez zgrzewanie polifuzyjne. W tej metodzie jednocześnie nagrzewa się zewnętrzną powierzchnię końcówki rury oraz wewnętrzną powierzchnię kształtki (na odpowiednich tulejach grzewczych zgrzewarki), a następnie łączy elementy przez wsunięcie. Po ostygnięciu powstaje jednorodne połączenie materiałowe, typowe dla systemów PP-R w instalacjach ciepłej wody użytkowej.
Odpowiedź "Polifuzyjnej." jest poprawna, ponieważ odpowiada technologii najczęściej stosowanej dla połączeń rura–kształtka w systemach PP-R.
- "Doczołowej." jest metodą łączenia przez zgrzewanie końców rur "na styk" i bywa stosowana dla niektórych tworzyw oraz określonych średnic, ale nie jest typowym, podstawowym wyborem dla standardowych instalacji PP-R rura–kształtka w budownictwie.
- "Trzpieniowej." to nazwa niejednoznaczna w praktyce instalacyjnej i może mylić się z elementami oprzyrządowania (trzpienie/końcówki), jednak jako samodzielny typ zgrzewarki nie opisuje standardowej technologii łączenia PP-R w instalacjach c.w.u.
- "Elektrooporowej." dotyczy złączek z wbudowanym elementem grzejnym (elektrooporowym) i jest charakterystyczna dla innych systemów rurowych; w PP-R w typowych instalacjach c.w.u. nie jest rozwiązaniem podstawowym.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj materiał rury (PP-R), a potem dopasuj metodę do rodzaju złącza (najczęściej kielichowe rura–kształtka). Dla PP-R najczęściej oznacza to zgrzewanie polifuzyjne wykonywane zgrzewarką polifuzyjną.
