W klasycznej (historycznej) adresacji IPv4, opisanej w RFC 791, przynależność adresu do klasy A/B/C/D/E rozpoznaje się przede wszystkim po wartości pierwszego oktetu (pierwszej liczby w zapisie dziesiętnym kropkowanym).
Klasa C obejmuje zakres, w którym pierwszy oktet ma wartość od 192 do 223. Jest to tradycyjnie kojarzone z domyślną maską 255.255.255.0 (czyli /24) i z przeznaczeniem dla mniejszych sieci, ale kluczowym kryterium w tym zadaniu jest sam zakres pierwszego oktetu.
Dla odpowiedzi "219.82.91.20" pierwszy oktet to 219. Ponieważ 219 mieści się w przedziale 192–223, ten adres należy do klasy C.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo ich pierwszy oktet wpada w inne przedziały:
- "232.75.92.10" ma pierwszy oktet 232, czyli zakres 224–239, który odpowiada klasie D (adresy multicast, a nie zwykła adresacja hostów w modelu klasowym).
- "189.93.85.30" ma pierwszy oktet 189, czyli zakres 128–191 odpowiadający klasie B.
- "125.91.83.40" ma pierwszy oktet 125, czyli zakres 0–127 odpowiadający klasie A.
Warto pamiętać, że współcześnie w sieciach stosuje się CIDR (opisane m.in. w RFC 4632), więc "klasowość" nie jest już podstawą routingu. Jednak znajomość klas pozostaje ważna edukacyjnie: ułatwia zrozumienie ewolucji IPv4, pojęć spotykanych w starszej dokumentacji oraz stanowi punkt wyjścia do nauki subnettingu i VLSM.