Zasada doboru ciągnika do narzędzia opiera się na tym, aby w typowych warunkach roboczych silnik nie pracował ani zbyt lekko (niska sprawność i gorsza ekonomika), ani zbyt ciężko (ryzyko przeciążenia, spadek prędkości roboczej, większe zużycie).
Krok 1: oblicz łączne zapotrzebowanie mocy brony.
Podano zapotrzebowanie mocy na jedno pole brony: 5 kW. Brona ma 5 pól, więc zapotrzebowanie całkowite wynosi 5 × 5 kW = 25 kW.
Krok 2: uwzględnij warunek ekonomicznej pracy (ok. 90% mocy).
Jeśli ciągnik ma pracować przy obciążeniu około 90% mocy, to jego moc znamionowa powinna być większa niż zapotrzebowanie narzędzia. Obliczeniowo oznacza to dobór mocy rzędu: 25 kW / 0,9 (czyli nieco powyżej 25 kW). Następnie porównuje się tę wartość z mocami ciągników oznaczonych I–IV (zwykle podanymi w tabeli lub na rysunku do zadania).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "II"?
Odpowiedź "II" odpowiada ciągnikowi, którego moc znamionowa jest najbliższa wartości wynikającej z obliczeń dla obciążenia ~90%, dzięki czemu silnik pracuje w korzystnym zakresie obciążenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Wybór ciągnika o zbyt małej mocy skutkuje pracą silnika z obciążeniem bliskim 100% lub przeciążeniem, co pogarsza warunki pracy, może wymuszać redukcję prędkości roboczej i zwiększać ryzyko przegrzewania.
- Wybór ciągnika o zbyt dużej mocy powoduje pracę przy zbyt małym obciążeniu (wyraźnie poniżej ~90%), co często jest mniej ekonomiczne i nie wykorzystuje potencjału maszyny.
- Częstym błędem jest też przyjęcie, że 5 kW dotyczy całej brony (zamiast jednego pola) albo dodanie "10%" wprost, zamiast zastosowania proporcji wynikającej z warunku 90% obciążenia.
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: moc całkowita narzędzia = (liczba sekcji/pól) × (moc na sekcję), a następnie dobór ciągnika tak, by stosunek zapotrzebowania do mocy był bliski wymaganemu obciążeniu (tu ok. 0,9).
