Tyczenie (wytyczenie) obiektu budowlanego wykonuje się na podstawie wyników geodezyjnego opracowania projektu zagospodarowania działki lub terenu. W praktyce tym "wynikiem opracowania", z którego geodeta korzysta w terenie, jest szkic dokumentacyjny przygotowany przed rozpoczęciem wytyczania. Zawiera on komplet informacji potrzebnych do przeniesienia projektu w teren, m.in. dane osnowy realizacyjnej, współrzędne punktów głównych i charakterystycznych oraz miary kontrolne.
Odpowiedź "Szkic dokumentacyjny." jest poprawna, ponieważ jest to dokument roboczo-techniczny, według którego wykonuje się właściwe czynności tyczenia: wyznaczenie osi, punktów charakterystycznych obiektu i elementów kontrolnych (np. reperów roboczych). Bez takiego opracowania geodeta miałby projekt jako materiał wejściowy, ale brakowałoby jednoznacznie przygotowanych danych do tyczenia w układzie odniesienia używanym w pomiarach.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z następujących powodów:
- "Plan realizacyjny." – nazwa bywa kojarzona z planem sytuacyjnym/realizacyjnym, ale w standardowym ujęciu podstawą samego tyczenia jest szkic dokumentacyjny z geodezyjnego opracowania. "Plan" nie wskazuje jednoznacznie dokumentu, który stanowi formalną podstawę czynności tyczenia w rozumieniu standardów.
- "Plan generalny." – to określenie ogólne, stosowane raczej dla koncepcji zagospodarowania lub planów ogólnych; nie jest to typowy dokument geodezyjny stanowiący bezpośrednią podstawę tyczenia osi i punktów obiektu.
- "Szkic inwentaryzacyjny." – dotyczy inwentaryzacji powykonawczej (po zrealizowaniu robót) i służy do przedstawienia stanu wykonanego obiektu. Z definicji powstaje po wykonaniu prac, więc nie może stanowić podstawy do wytyczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać chronologię dokumentów. Przed tyczeniem powstaje szkic dokumentacyjny (podstawa pracy w terenie), a po tyczeniu sporządza się szkic tyczenia jako dokumentację wykonanej czynności.
