Amortyzacja środków trwałych to systematyczne ujmowanie w kosztach zużycia (utraty wartości użytkowej) składnika majątku trwałego. Kluczowe jest to, że amortyzacja sama w sobie nie powoduje przepływu środków pieniężnych – jest to księgowanie memoriałowe, wykonywane zwykle cyklicznie (np. co miesiąc) na podstawie ustalonego planu amortyzacji.
Do takiego zapisu stosuje się polecenie księgowania, czyli dowód księgowy wewnętrzny, który dokumentuje dokonanie zapisu w księgach rachunkowych, gdy nie ma odrębnego dokumentu zewnętrznego (jak faktura) ani dokumentu bankowego (jak potwierdzenie przelewu). W praktyce PK opisuje m.in. okres, którego dotyczy amortyzacja, podstawę naliczenia (np. plan amortyzacji) oraz wskazuje konta do dekretacji.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Nota odsetkowa" dotyczy naliczania/rozliczania odsetek (np. za zwłokę) i jest związana z rozrachunkami, a nie z planowym kosztem amortyzacji.
- "Polecenie przelewu" jest dokumentem inicjującym operację bankową (płatność). Amortyzacja nie jest płatnością, więc taki dowód nie stanowi właściwej podstawy ujęcia kosztu amortyzacji.
- "Nota księgowa" bywa używana do udokumentowania określonych rozliczeń (często między podmiotami) albo korekt/obciążeń, ale nie jest typowym dowodem do cyklicznego, wewnętrznego naliczania amortyzacji środków trwałych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli operacja dotyczy wewnętrznego naliczenia (bez kontrahenta i bez banku), najczęściej właściwą podstawą zapisu jest dowód wewnętrzny, np. polecenie księgowania.
