Na fotografii widać wirujący podzespół osadzony na wale z dwoma masywnymi elementami ferromagnetycznymi mającymi charakterystyczne, zachodzące na siebie wypustki (tzw. bieguny pazurkowe). Pomiędzy nimi znajduje się uzwojenie wzbudzenia (cewka), a na końcu wału widoczne są dwa gładkie pierścienie ślizgowe. Taki zestaw cech jest typowy dla wirnika prądnicy synchronicznej typu Lundell, stosowanego m.in. w alternatorach.
Dlaczego to wirnik prądnicy synchronicznej?
- Pierścienie ślizgowe służą do doprowadzenia prądu stałego do wirującego uzwojenia wzbudzenia. To standardowe rozwiązanie w prądnicach synchronicznych z uzwojeniem wirnika.
- Bieguny pazurkowe (dwa "wieńce" z kłami) pozwalają uzyskać wiele biegunów w zwartej konstrukcji, co jest typowe dla alternatorów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Sprzęgło elektromagnetyczne zwykle ma nieruchomą cewkę (stojanową część elektromagnesu) oraz element cierny/tarczę sprzęgającą. Nie posiada zestawu biegunów pazurkowych z cewką wzbudzenia i dwóch pierścieni do zasilania uzwojenia wirnika.
- Wirnik prądnicy prądu stałego rozpoznaje się po komutatorze (walcowy pierścień z segmentów miedzianych, rozdzielonych izolacją), a nie po dwóch gładkich pierścieniach ślizgowych. Komutator jest kluczową różnicą konstrukcyjną.
- Sprzęgło kłowe ma elementy kształtowe (kły) służące do mechanicznego zazębienia dwóch części sprzęgła. Nie ma uzwojenia wzbudzenia ani pierścieni ślizgowych, a jego geometria i funkcja są inne niż w wirniku prądnicy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz dwa gładkie pierścienie na wale oraz cewkę na wirniku, myśl o wzbudzeniu i maszynie synchronicznej. Jeśli widzisz segmentowany pierścień, myśl o komutatorze i maszynie DC.
