W poligrafii i DTP jako plik końcowy do przekazania do drukarni najczęściej stosuje się PDF. Wynika to z tego, że PDF jest formatem wymiany, który może przenosić w jednym pliku różne typy treści (teksty, grafiki wektorowe, obrazy rastrowe) oraz utrwalać układ publikacji w przewidywalny sposób. Dodatkowo w praktyce prepress używa się profili/standardów rodziny PDF/X, które ograniczają pewne elementy i ułatwiają poprawne przygotowanie do druku (np. kontrolę fontów, kolorów, przezroczystości zależnie od wariantu).
Dlatego odpowiedź "PDF" jest właściwa, bo odpowiada na potrzebę stworzenia pliku przekazowego, który ma być czytelny i możliwie jednoznaczny na różnych stanowiskach (operator DTP, preflight, naświetlarnia).
Pozostałe propozycje nie są typowym "zamkniętym standardem drukarskim" dla całej pracy graficznej:
- "PSD" to format roboczy programu Adobe Photoshop. Jest nastawiony na edycję (warstwy, maski, efekty) i nie jest uniwersalnym formatem przekazowym dla całej publikacji. W druku PSD zwykle jest tylko elementem składowym projektu.
- "TIFF" to format pliku rastrowego (obraz). Sprawdza się do zapisu bitmap (np. skany, zdjęcia, grafiki 1-bit/CMYK), ale nie jest pełnym kontenerem publikacji z tekstem i wektorami w sensie pracy DTP. Może być poprawny dla pojedynczych ilustracji, lecz nie zastępuje pliku końcowego składu.
- "RAW" to surowy zapis danych z matrycy aparatu. Służy do wywołania i obróbki zdjęć, a nie do bezpośredniego przekazywania kompletnych prac do druku. W praktyce RAW jest etapem wcześniejszym, przed eksportem do formatu produkcyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy pliku "do drukarni", zwykle chodzi o format wymiany (najczęściej PDF, często w odmianie PDF/X), a nie o format edycyjny (PSD) ani o format źródłowy z aparatu (RAW).
