Metoda MIG (Metal Inert Gas) to spawanie łukowe elektrodą topliwą w osłonie gazu obojętnego. Najważniejszą funkcją gazu osłonowego jest odizolowanie łuku oraz jeziorka spawalniczego od tlenu i azotu z powietrza, co ogranicza utlenianie, porowatość i inne wady spoiny. W praktyce bardzo często stosuje się argon (czasem także hel lub odpowiednie mieszanki, zależnie od materiału i technologii), dlatego odpowiedź "argon" jest poprawna.
Odpowiedź "tlen" jest błędna, ponieważ tlen jest gazem reaktywnym; jego obecność w obszarze łuku sprzyja utlenianiu metalu i pogorszeniu jakości spoiny. W procesach spawalniczych tlen nie jest typowym samodzielnym gazem osłonowym dla MIG.
Odpowiedź "wodór" jest błędna: wodór może powodować niekorzystne zjawiska (np. pęknięcia wodorowe) i nie jest standardowym gazem osłonowym w MIG dla typowych zastosowań konstrukcyjnych. Jego użycie wymaga szczególnej technologii i nie odpowiada podstawowej definicji MIG jako osłony gazem obojętnym.
Odpowiedź "gaz ziemny" jest błędna, bo jest paliwem, a nie gazem osłonowym do stabilizacji i ochrony łuku spawalniczego w MIG. Może kojarzyć się z procesami grzewczymi (palniki), ale nie z klasycznym spawaniem MIG półautomatem.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj różnicę w nazwie: w MIG występuje "Inert" (obojętny) → typowo argon/hel; w MAG występuje "Active" (aktywny) → typowo CO₂ lub mieszanki z CO₂/O₂.
