W analizie jakościowej anionów jony chlorkowe (Cl−) rozpoznaje się klasyczną próbą strąceniową z jonami srebra(I). Odczynnik AgNO3 wprowadza do roztworu kationy Ag+, które reagują z Cl− tworząc słabo rozpuszczalny osad:
Ag+ + Cl− → AgCl↓
Osad AgCl jest zwykle biały i stanowi charakterystyczny efekt jakościowy. Dlatego odpowiedź "AgNO3" jest właściwa do identyfikacji jonów chlorkowych w roztworze zawierającym chlorki (np. w soli fizjologicznej, która jest roztworem NaCl).
Dlaczego pozostałe propozycje nie są właściwe jako podstawowy odczynnik identyfikujący Cl−?
- NaNO3 dostarcza jonów Na+ i NO3−. Azotan(V) jest zwykle jonem "biernym" w próbach strąceniowych, a Na+ nie tworzy trudno rozpuszczalnego chlorku. Brak więc charakterystycznego osadu.
- K2CrO4 (chromian) bywa odczynnikiem w innych oznaczeniach/reakcjach (np. z niektórymi kationami), ale nie jest standardową, prostą próbą identyfikacji chlorków w roztworze wodnym. Sam nie dostarcza Ag+, które jest kluczowe do strącania AgCl.
- K2Cr2O7 (dichromian) to silniejszy utleniacz i również nie jest typowym odczynnikiem do selektywnego wykrywania Cl− metodą osadową. W tej roli nie zapewnia jednoznacznego, charakterystycznego efektu jak AgNO3.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o identyfikację chlorków szukaj odczynnika, który wnosi Ag+ (lub ewentualnie Pb2+ w innych próbach). Jeśli w odpowiedzi nie ma kationu tworzącego trudno rozpuszczalny chlorek, zwykle nie będzie to poprawny wybór.
